Gewone esdoorn - Acer pseudoplatanus

Gewone esdoorn - Acer pseudoplatanus - 4.2 / 5 gebaseerd op 17 gebruikerswaarderingen
Categorie: Esdoornfamilie

Inhoud:
Beschrijving | Kenmerken | Bladeren| Bloemen| Vruchten
Schors| Verspreiding| Standplaats| Opmerkingen


Gewone Esdoorn

Gewone esdoorn

Beschrijving

Als oerbomen zien ze eruit, de oude, voor veel Alpenhellingen zo kenmerkende Gewone esdoorns, met hun knoestige, corpulente stammen en machtige, koepelvormige kronen.

De hangende, slanke bloempluimen verschijnen tegelijk met het blad.

Kenmerken

De Gewone esdoorn groeit tot een hoogte van ongeveer 35 meter.

Bladeren

De bladeren van de gewone esdoorn zijn 10 - 20 cm lang en breed, met 5 eironde, spitse, onregelmatig grof gezaagde lobben met insnijdingen daartussen wigvormig.

Het Blad is van boven dof donkergroen en van onderen grijsgroen en min of meer behaard.


Bladsteel zonder melksap.


Bladeren esdoorn

Bladeren van de Gewone esdoorn

Bloemen

Bloeiperiode van IX tot V. Geelgroen, in hangende, slanke, 5-15 cm lange pluimen aan de top van bebladerde korte loten.

 


Gewone Esdoorn bloeiwijze

Bloeiwijze van de gewone esdoorn

Vruchten

Van IX tot X zijn er vruchten aan de gewone esdoorn.

Beide deelvruchten onder een scherpe tot rechte hoek op elkaar geplaatst; nootjes bolvormig.

 


Gewone Esdoorn vruchten

Vruchten van de gewone esdoorn

Schors

De schors is eerst grijsbruin en glad.

Op hogere leeftijd vormt zich een grijsbruine, rossig gevlekt schors, waarvan vlakke schubben afbladeren.


Gewone Esdoorn boomschors

Bast of boomschors van de gewone esdoorn

Verspreiding

Je treft de Gewone esdoorn aan in gebergten van Midden-, Zuid- en Zuidoost Europa; Kaukasus.

Standplaats

Van het heuvelland tot in de subalpiene zone.

de gewone esdoorn groeit bij voorkeur op humusrijke, voedselrijke, licht tot matig vochtige,vaak kalkhoudende bodems met diepe teellaag, op koele plaatsen met hoge luchtvochtigheid.

De gewone esdoorn prefereert halfschaduw.

 

Opmerking

De Gewone esdoorn is een typische boom van gebergten.

Hij komt hier en daar in bossen van beuk of fijnspar voor en is in de herfst van verre te zien door de helder goudgele kleur.

Bij oude bomen is de gekloofde, schubbige stam vaak dicht met mossen en korstmossen bezet, vooral aan de windkant.

De boom heeft meer vocht nodig dan de beuk, en ook een voedselrijkere bodem.

Ideaal zijn standplaatsen met vochtige bodem en lucht, zoals ravijnen of beschaduwde hellingen.

Samen met de Ruwe iep en de Es kan de Gewone esdoorn hier zelfs dominant aanwezig zijn.

In losse exemplaren komt hij tot aan de boomgrens voor (in de noordelijke Alpen tot 1500 m , in Wallis tot bijna 2000 m).

De Gewone esdoorn heeft een rijk vertakt en diep stekend wortelstelsel, en kan goed tegen storm.

Hij slaat goed op vanuit de stronk. Buiten het natuurlijke areaal wordt de Gewone esdoorn in het laagland veel aan geplant, zowel in productiebossen als in parken en langs wegen.

De gewone esdoorn kan maximaal 500 jaar oud worden.

Anders dan bij de Noorse esdoorn zijn de bladen hier aan weerszijden dof, de bladlobben zijn aan de rand gezaagd maar dragen nooit lang uitgetrokken tanden, en de bladsteel geeft bij doorbreken geen melksap af.

Kenmerkend is ook de schubvormig af bladderende schors (zoals bij de Plataan), die wisselend grijs, bruin tot roodachtig gevlekt is.

De bladen van de Spaanse aak geven wel melksap af, zijn bovendien veel kleiner en hebben stompe bladlobben.

Verwisseling is nog mogelijk met de in Zuid-Europa inheemse Italiaanse esdoorn (Acer opalus), die echter meestal kleinere bladen heeft, met korte, stomp driehoekige lobben en ondiepe insnijdingen daartussen.

In onbebladerde toestand kan men de Gewone esdoorn herkennen aan de tegenoverstaande, grote, spits eivormige, glanzend groene winterknoppen.

 


Gewone Esdoorn gebergten

De esdoorn is een veel geziene boom in deze gebergten

3.38888888889 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Waardering 68% (9 Beoordelingen)